ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

    

ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

 

Θα ’ρθει ο καιρός…

που θα γεμίσουμε το κενό της  καρδιάς μας,

που θα γεμίσουμε το κενό της ψυχής μας

και τα μάτια μας θα βλέπουν πάλι τα χρώματα.

Θ’ ανοίξουμε την καρδιά μας στην αγάπη.

Θ’ ανοίξουμε την ψυχή μας στην άνοιξη.

Τότε το βλέμμα μας θ’ αγκαλιάζει τον διπλανό μας

και με ενσυναίσθηση θα προσεγγίζουμε τον αδερφό μας!

Θ’ ακούμε και πάλι το τραγούδι του δάσους, τη μουσική

του φλοίσβου και τη μελωδία των άστρων!

Τότε τα χέρια θα κρατούν κόκκινα τριαντάφυλλα

και το χαμόγελο θ’ ανθίσει πάλι στα χείλη μας.

Τότε τα αισθήματα και οι αξίες θα ξεχυθούν στους δρόμους,

τις πλατείες, στις πόλεις και τα χωριά.

Θα μπουν στους χώρους εργασίας και τις αυλές των σπιτιών μας.

Ο ύμνος της Ειρήνης θ’ απλωθεί στις γειτονιές.

Των λουλουδιών τα μύρα θα ευφραίνουν τις ψυχές…

Θα φτιάξουμε τα πιο ωραία τραγούδια.

Από έρωτα θα πλημμυρίσουν κι οι πιο σκληρές καρδιές!

Τότε θα είμαστε όλοι ελεύθεροι

και ίσοι μεταξύ μας

γιατί τότε θα είμαστε πλούσιοι…

Θα ’ρθει ο καιρός…

Αρκεί να μην ξεχάσουμε πως το Σύμπαν μας δοκιμάζει!

Αρκεί μετά από κάθε δοκιμασία να είμαστε ευγνώμονες

που ο ήλιος πάλι μας γελά

και το φεγγάρι μας συντροφεύει τις νύχτες.

Αρκεί να κρατήσουμε το μέτρο και τον ρυθμό,

ζώντας με τη φύση αρμονικά.

Αρκεί να πιστέψουμε στα καθημερινά, μικρά και μεγάλα

θαύματα της φύσης.

Πως είμαστε κόκκος άμμου στην έρημο, σταγόνα στον ωκεανό,

χαλίκι στο ποτάμι κι ένα κλαδί στον άνεμο…

κι ανάμεσα στα θαύματα, πως είμαστε εμείς το μεγαλύτερο!

Πως πληγώνοντας τη φύση σκοτώνουμε τον εαυτό μας!

Αρκεί μαζί της να συμφιλιωθούμε

και δίπλα της να ξαναγεννηθούμε!       

Θα ’ρθει ο καιρός…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ 

Από τη συμμετοχή μου  -σελίδα 161, στο  e-book:

"Περιβάλλον, Μετανάστευση, Πανδημία, 25 χρόνια λειτουργίας της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας"  που παρουσιάστηκε στο Συνέδριο "Ημέρες Πνευμονολογίας 2023" στο Βόλο.

Κατεβάστε δωρεάν εδώ το e-book:    https://drive.google.com/file/d/1OdEUunJsy3TnEqL8CmCv5VrSTW907Wvv/view  

 

                                                         Ελιά -Πολιτικά Ευβοίας

 

                                                Πλάτανος- Κράσι Λασιθίου

                                                  Όρος Καντήλι Ευβοίας

     ΤΑΝΖΑΝΙΑ Δέντρο 6.000 ετών 

   

 

ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ

 ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ

 

Πόσο θα ’θελα να ’σουν εδώ…  

Μια λαχτάρα έχω μπηγμένη,       

σφήνα, μες στο μυαλό -και μπορώ                  

απ’ του χρόνου τις ρωγμές να περνώ…   

στη στιγμή που αιώνια μένει!                   

                                       

Αχ και να ’σουν απόψε εδώ!                         

Η φωτιά μου για σένα αναμμένη, 

μα στο τζάκι, από τότε, σβηστό…     

ένα κούτσουρο -σώμα ξερό-              

και στη στάχτη καρδιά σκαλισμένη.            

 

Το αστέρι να βρει ουρανό.               

Η μπιγκόνια ν’ ανθεί στολισμένη.       

Απ’ το γέλιο σου να κρατηθώ                

κι απ’ τα λόγια σου να κρεμαστώ:      

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει! 

     

Στο δικό μας τον αστερισμό                 

να  ’ν’ η πούλια ξενυχτισμένη…              

-ο στενός καναπές πιάνει δυο-      

Να σε πιω σαν καφέ πρωινό,                               

μες στην κούπα σου την ραγισμένη…                       

 

Αχ και να ’σουν απόψε εδώ          

και η τρέλα μας να ’ν’ χρεωμένη      

σε τριήμερο Αυγούστου καυτό,                  

σε φιλί -κοκκινέλι γλυκό

κι η πανσέληνος ξεμυαλισμένη…

            

Να ’χει ο έρωτας πιάσει ρυθμό           

και στον ώμο μου πάνω γερμένη…        

να βγει τ’ όνειρο αληθινό,                          

σ’ αγκαλιά που προσμένω καιρό.                                                                                  

Να μου πεις «σ’ αγαπώ»-μεθυσμένη!             

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ

Το ποίημα διακρίθηκε στον 5^ο Διεθνή Διαγωνισμό της Ζακυνθινής Εστίας Πολιτισμού "Διονύσιος Ρώμας" (Χάλκινο Βραβείο).   

Μελοποιήθηκε  (Τανγκό)  από την συνθέτρια και μαέστρο Ελευθερία Μεταξά. 

Η ΛΙΛΗ

 Η ΛΙΛΗ  

Θα σας πω την ιστορία της σκυλίτσας μου -Λιλής,           

που συνέβη στην Ηλεία στο χωριό της Τρυπητής.

Μια μουντή μέρα -θλιμμένη, στου παππού μου την αυλή,   

είχα τη δουλειά στρωμένη παίζοντας με τη Λιλή.                  

Οι γονείς μου στην Αθήνα είχαν πάει για δουλειά            

κι ήταν όλα πολύ φίνα «γαβ, γαβ, γαβ» και «τραλαλά».     

Αίφνης πιάνει καταιγίδα -σκούζουν μάνες και παιδιά-           

βουητό και πλημμυρίδα, μες στο σπίτι τα νερά!               

Κάνει πήδους η Λιλή προσπαθώντας να σωθεί,                  

όμως το νερό την σέρνει έξω από την αυλή.                   

Τρέχει το ποτάμι… τρέχει, και μου παίρνει τη Λιλή.                     

«Παναγίτσα μου βοήθα, θα πνιγεί η καψερή».                 

Όλοι βλέπανε το βιός τους να πηγαίνει στο χαμό 

κι εγώ βούλιαζα στη λάσπη και μαζί μου… το χωριό!

«Αχ παππούλη μου Γιωργή, πάει… την χάνω τη Λιλή».                         

Κι ο παππούς μ’ αυτοθυσία, δίχως άλλο να σκεφτεί

πριν μετρήσω ως το τρία...μπλουμ- βουτάει να την βρει.  

Τρέχει το ποτάμι… τρέχει, κι ο παππούς με τη Λιλή.

«Παναγίτσα μου βοήθα, κράτησέ τους στη ζωή».              

Ρεύμα δυνατό τους παίρνει-τώρα θα τους καταπιεί,

σα να κάνουν μπουρμπουλήθρες...θα χαθούν στο πι και φι.    

Πανικός-αναμπουμπούλα «πού ’ναι η Πυροσβεστική;».         

Στο Θεό μια προσευχούλα, κάνω, να τους λυπηθεί.

Τότε δύο παλικάρια με ατρόμητη ψυχή                         

με σχοινί τραβούν και βγάζουν τον ταλαίπωρο Γιωργή    

κι από το μαλλί αρπάζουν τη Λιλή σαν το στουπί!                       

Ένα δάκρυ του σκουπίζει ο παππούς μόλις με δει             

και εγώ τον ξεκουράζω μ’ ένα τρυφερό φιλί.              

Έτσι έχει η ιστορία -είναι όλη αληθινή                             

κι η Λιλή με ευγνωμοσύνη όλο γλείφει τον Γιωργή!             

Τώρα ξέρω την ουσία: Η ζωή είν’ ευλογία                        

κι όποιος αγαπά τα ζώα, αγαπά την κοινωνία.

 

         ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ          (2020)

………

-Έπαινος σατιρικού έργου 20^ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  

ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΤΕΧΝΩΝ,ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

ΕΙΡΗΝΗ (Σονέτο)

 

ΕΙΡΗΝΗ              

 

Η βία κι η φτώχεια ματώνουν τη γη                  

κι όμως, ο ήλιος ελπίζει ακόμα …                                         

Θαμπό το φεγγάρι βγαίνει στο γιόμα,             

του κόσμου να κρύψει, θαρρείς, την πληγή.      

                                                                                                                          

Μ’ αγάπης τραγούδι και ειρήνης κραυγή,          

βλαστούς θα πετάξει και τ’  άγονο χώμα.                                   

Παιδιά που δεν θα ’χουν την πίκρα στο στόμα,     

θα χαμογελούν στη γλυκιά χαραυγή.                                                      

                                                                                                                               

Τον ήλιο θα βάλουνε μες στην καρδιά.                                                            

Με δάκρυα κι αίμα φυτρώνει ροδιά              

κι η Ειρήνη κρατά λευκό περιστέρι.    

                       

Της φύσης θ’ ακούνε τη μελωδία.     

Θα ερωτεύονται μες στην αρμονία.

Ψυχή και Έρως ξανάγιναν ταίρι!                     ..... 

(Ποιητική συλλογή ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΕΙΛΙΝΆ)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ

Το ποίημα διακρίθηκε στον 5ο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης     
Fifth international literary competition of USA  2020-2021

 

  

ΤΟ ΡΑΒΑΣΑΚΙ

 

ΤΟ  ΡΑΒΑΣΑΚΙ            

                                                               

Ήρθες! Της νιότης μου χαρά            

κι έχεις καμένα τα φτερά.                                    

Ξερά φύλλα οι αγάπες,                  

στης Ιθάκης σου τις στάχτες.     

          

Στης καρδιάς σου το τσεπάκι                             

είχα κρύψει ραβασάκι…                                           

Γιορτή, καημέ και τρέλα μου,                          

χόρεψε- κλάψε- γέλα μου.                 

        

Του νόστου χελιδόνι μου.                                                                                            

Διπλό-λευκό σεντόνι μου.                           

Παίρνω νέκταρ στο φιλί σου                                      

κι επουλώνω την πληγή σου.            

                                                                                                                                                                                

Στης καρδιάς σου το τσεπάκι         

φύλαξες το ραβασάκι…                   

Πνοή μου και αρρώστια μου, 

δώσ’ μου -πάρε και χρώστα μου.  

      

Της ζωής μου αστεράκι     

θα σε βάλω στο τσεπάκι. 

Το πανηγύρι της καρδιάς,                 

άκου -νιώσε -μη μιλάς.                     

 

Της προσμονής τ’ άσπρα μαλλιά, 

τα πλούτη μου και τα φλουριά.                                         

Λαχτάρα μου η αγκαλιά.                    

Ο ναυαγός και η στεριά.     

..... 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ   

Το ποίημα διακρίθηκε  με ΕΠΑΙΝΟ στον
2^ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ
2017 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ

Μελοποίηση ( Τσακώνικος) και ερμηνεία του τραγουδιού:
Ελευθερία Μεταξά.

O ELLINARΑS

 O  ELLINARΑS 

Ξέρεις να καλοπερνάς, κι ας σου λείπει ο παράς.    

Αφού οι δουλειές είναι για λίγους,

δεν ψάχνεις στ’ άχυρα για ψύλλους.

Την κρίση, απ’ το μαλλί τραβάς.    

Ντύνεσαι στην πένα, εδώ κι εκεί χρωστάς,

αλλά κερνάς την Ρένα, στο μπαράκι ξενυχτάς. 

 

Φιγουρίνι στην παρέα -αραλίκι και καφές

του πατέρα χαρτζιλίκι για να βγει ο ρεφενές.

Στήθος μάρμαρο διαθέτεις, μπράτσα έξω με τατού

όπου γάμπα-πίσω τρέχεις, έρωτες στο κουτουρού.

 

«Έξω καρδιά βρε αδερφέ» ανέκδοτα μας λες πολλά,

των Προγόνων, σνομπάρεις, τα Αρχαία γνωμικά.

Το πτυχίο σου χαρίζεις, δεν ελπίζεις- δεν ψηφίζεις,

φαβορίτες σαν στιλέτο, μα άνεργος θα ’σαι και φέτο.

 

Τα κόμματα δεν τα πιστεύεις, θρησκεία δεν σε ακουμπά,

ιδεολογία δεν πρεσβεύεις, ούτε η πατρίδα σε κρατά.

Για οικογένεια δεν προκάνεις, τα παιδιά τι να τα κάνεις,

σαν τεκμήριο τα πιάνουν, νέους φόρους θα σου βάλουν.

 

Ανάπτυξη - νέες θέσεις, κι άλλες ωραίες λέξεις

τις πήραν οι αέρηδες.

Τους κλέφτες των ονείρων σου, ώρα είναι να ψέξεις,

που είναι μακρυχέρηδες.        

Θύμα η γενιά σου, φίλε μου -  Παγκόσμιας Νέας Τάξης.

Επτά εταιρείες κυβερνούν, ποιους νοιάζει αν πλαντάξεις(;)

 

Στο Facebook  ολονυχτίς

με Greeklish (Γκρίκλις) επικοινωνείς.  

Λάτρης ηλεκτρονικής των δικτύων επαφής,

με αγνώστους φλυαρείς.

Όμως ψάξε, Ελληναρά, βαθιά μες στον εαυτό σου. 

Γονίδια σπάνια θα βρεις, στην καρδιά και στο μυαλό σου.

 

Έχεις τη δύναμη -μπορείς- απ’ την παγίδα σου να βγεις,

-της αδιαφορίας.                        

Πολιτικούς να τιμωρείς- εκφραστές, δήθεν, της αρχής

«ελεύθερης οικονομίας».  

 

Οι αποδέκτες εντολών, Αμερικής  και Βρυξελών,     

ξενόδουλοι εκτελεστές ‘ πτωχευτικών αποστολών ’          

που κούρεψαν τις εισφορές και λήστεψαν Ταμεία,

ψήφο μη δουν στις εκλογές   - στείλε τους εξορία.

 

Έτσι θα δώσεις μάθημα σε μας τους μεγαλύτερους,

που στα ρουσφέτια ψάχναμε να βρούμε την ελπίδα.  

Τους άχρηστους ψηφίζαμε, δεν βλέπαμε καλύτερους

-κάψαμε την παρτίδα.

Σ’ αφήσαμε ξεκρέμαστο και τώρα Ελληναρά μου,

ψάχνεις να βρεις διέξοδο, σε μια νέα πατρίδα.

......

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ   - M. G. 2016

Α΄ Βραβείο Μουσικού στίχου στον                                        

7ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό ΕΠΟΚ.

ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

 

ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ                          

 

Με τη λίστα για τα ψώνια Σάββατο στην αγορά,                 

Αθηνάς και Ευριπίδου -πιάνω θέση στην ουρά.                        

Και μεθώ μες στα μπαχάρια, τα πιπέρια, τις κανέλες…        

τσάγια, βότανα, μυζήθρες, καβουρμά και μουρταδέλες.     

 

Κουρκουμά θέλει η Μαρδίτσα, κι οπωσδήποτε σαφράν      

-στο χαρτί παραγγελία να τα πάρω απ’ το «Μπαχάρ».

Ταχινόμελο, μαχλέπι, λουκουμάκια …σε μπουκιές           

μοσχοκάρυδο, μαστίχα και ελίτσες τσακιστές.           

 

Από τον «Μιράν» σουτζούκι και με λίγα καυτερά…                    

μια γραβιέρα, μοτσαρέλα και φιλέτο παστουρμά.                 

Στον «Γκουρού της Ευριπίδου» ευωδιές σπάζουν τη μύτη

και νομίζω χορτασμένος θα γυρίσω πάλι σπίτι.

 

Για σερμπέτια στου Ψυρρή και μπουγάτσα με τυρί.               

Για καφέ στο «Μετροπόλ» -την Παράδοση τηρεί-                   

«Μπαϊρακτάρη» για σουβλάκι και στο «Δίπορτο» κουκιά, 

στη Θεάτρου τσιπουράκι -μπακαλιάρο σκορδαλιά.

Πλάκα Ακρόπολη Θησείο και Ρωμαϊκή αγορά, 

πώς με γύρισε ο χρόνος, χρόνια πίσω ξαφνικά;

Έναν έρωτα παλιό μου ’στειλε με το τρενάκι                     

κι εγώ ξέχασα μεμιάς κουρκουμά και σαλαμάκι.

 

Στ’ Αναφιώτικα στενά στ’ όμορφο Μοναστηράκι

οι παλιές μου ομορφιές …κόκκινο γλυκό κρασάκι!      

Στα δρομάκια βουκαμβίλιες κι ανθισμένα γιασεμιά… 

της ζωής κοιτώ το ψέμα σε δυο μάτια αληθινά.  

 

Το χαρτί μοιράζει ο χρόνος-ντάμα κούπα μου γυρνά…      

κι η αλήθεια με το ψέμα μπλέκονται σε μι’ αγκαλιά.                            

Στ’ Αναφιώτικα σκαλιά και στης Πλάκας τα στενά

της αγάπης έχει μείνει η γλυκιά μοσκοβολιά!  

.......

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ