ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ

 ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ

 

Πόσο θα ’θελα να ’σουν εδώ…  

Μια λαχτάρα έχω μπηγμένη,       

σφήνα, μες στο μυαλό -και μπορώ                  

απ’ του χρόνου τις ρωγμές να περνώ…   

στη στιγμή που αιώνια μένει!                   

                                       

Αχ και να ’σουν απόψε εδώ!                         

Η φωτιά μου για σένα αναμμένη, 

μα στο τζάκι, από τότε, σβηστό…     

ένα κούτσουρο -σώμα ξερό-              

και στη στάχτη καρδιά σκαλισμένη.            

 

Το αστέρι να βρει ουρανό.               

Η μπιγκόνια ν’ ανθεί στολισμένη.       

Απ’ το γέλιο σου να κρατηθώ                

κι απ’ τα λόγια σου να κρεμαστώ:      

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει! 

     

Στο δικό μας τον αστερισμό                 

να  ’ν’ η πούλια ξενυχτισμένη…              

-ο στενός καναπές πιάνει δυο-      

Να σε πιω σαν καφέ πρωινό,                               

μες στην κούπα σου την ραγισμένη…                       

 

Αχ και να ’σουν απόψε εδώ          

και η τρέλα μας να ’ν’ χρεωμένη      

σε τριήμερο Αυγούστου καυτό,                  

σε φιλί -κοκκινέλι γλυκό

κι η πανσέληνος ξεμυαλισμένη…

            

Να ’χει ο έρωτας πιάσει ρυθμό           

και στον ώμο μου πάνω γερμένη…        

να βγει τ’ όνειρο αληθινό,                          

σ’ αγκαλιά που προσμένω καιρό.                                                                                  

Να μου πεις «σ’ αγαπώ»-μεθυσμένη!             

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ

Το ποίημα διακρίθηκε στον 5^ο Διεθνή Διαγωνισμό της Ζακυνθινής Εστίας Πολιτισμού "Διονύσιος Ρώμας" (Χάλκινο Βραβείο).   

Μελοποιήθηκε  (Τανγκό)  από την συνθέτρια και μαέστρο Ελευθερία Μεταξά.