Κούφια τα λόγια-
καιροσκόποι λαμόγια
και πολιτικοί
τα τρώνε μαζί…
Τα χοντρά πορτοφόλια
είναι στη Βουλή.
Παλιά συνταγή
ευημερούν αριθμοί…
-ελιά και ψωμί!
Μας ξεζουμίζουν
μα πάλι τους ψηφίζουν…
-αιδώς και ντροπή.
Νιάτα κλεμμένα
όνειρα προδομένα
ζωή «όπου βγει»,
μυαλά ληγμένα
στο ψέμα ζυμωμένα
κι η Θέμις στραβή.
Κι έμεινε μόνη.
Η ελπίδα παγώνει
ψυχούλα γυμνή,
με καρδιά άδεια
τριγυρνά στα σκοτάδια,
σαν πόρνη τρελή.
Κι η Θεά-Λήθη
θα κοιμίζει τα πλήθη,
σαν παραμύθι…
Θύτης και θύμα -
το παιχνίδι στημένο.
Ίδιο ποίημα.
Κι εγώ κομπάρσος
σε μιαν άκρη της σκηνής
στ’ έργο της ζωής,
παραμιλάω
και με σέρνουν-κουρελή-
ευτραφείς αστοί.
«Αλλάξ’τε γραμμή
να μη μπούμε στο τούνελ,
φοβάμαι πολύ...»
«Αλλάξ’τε γραμμή
να βρούμε τα χρώματα,
τ’ ανέσπερο φως».
…...
Με μια πιστολιά…
θα πέσει η αυλαία
κι όλα ωραία!
Κι ενώ πεθαίνω,
οι κομπάρσοι στην γραμμή…
υψώνουν φωνή
και το ποτάμι
την θλίψη θ’ απαλύνει
«Δικαιοσύνη»!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΡΜΠΑΛΑΣ
